Het Nederlandse landschap dat gedurende honderden jaren achterheen is getransformeerd, vormt een technische constructie. Dit is overal concreet te zien door dijken, sluizen en gemalen. Deze specifieke omgang met het landschap heeft er voor gezorgd dat de Nederlander achter de dijken en de duinen veilig kan leven. Voorheen werden technische grenzen tussen landschap en zee eenduidig vastgelegd. Het betekende het water zoveel mogelijk tegen houden. Daar is onder andere sinds de Oosterscheldekering in 1980 verandering in gekomen. Als flexibele ‘dijk’ kan deze tegenwoordig op grote schaal water doorlaten, maar kan ook bij gevaarlijk hoog water de zee veilig tegenhouden. Met deze flexibele, technische wijze van omgaan van zee met landschap is een fundamentele verandering aangebroken. Binnendijks ontstaan bijvoorbeeld nieuwe soorten landschap door vermenging van zout en zoet water. Door onze technische kijk op landschap en bebouwing veranderen wij onze omgeving. Maar omgekeerd is dat ook het geval. Het veranderde landschap transformeert de mens.  We hebben dit de universele feedbackloop van het leven genoemd. Een flexibele technische constructie, in de vorm van een moderne dijk, verschijnt in ons dagelijks leven niet anders dan als een feedbacksysteem.  Een wereldduurzaamheidscentrum zou ook een Universal feedbackloop of life. U.F.O.L.  moeten zijn.

Het uitgangspunt voor het ontwerp is gevonden door een eenvoudig programma.